Matka Zbawiciela była patronką Zakonu od chwili jego założenia. Znajdująca się na górze Filermos (grec. Φιλέρημος miłująca samotność), na wyspie Rodos, którą Zakon zajął 15 sierpnia 1310, maryjna ikona  traktowana była przez rycerzy z ogromną czcią. Według przekazów pewien eremita przywiózł ją z Jerozolimy w XI wieku. Jako cel pielgrzymkowy ikona „Matki Wszelkich Łask” została umieszczona w Bazylice Krzyża, którą zbudowano na ruinach dawnego kościoła bizantyńskiego.  Po podboju wyspy przez Sulejmana II Wspaniałego w 1523 roku, 180 ocalałych rycerzy wraz z 4 tysiącami mieszkańców na 50 statkach opuściło wyspę, zabrawszy ze sobą ikonę. Kiedy Zakon w roku 1530 osiadł na Malcie, ikonę umieszczono w kościele Sta. Maria della Victoria (Marii Panny Zwycięskiej), a gdy w 1577 roku ukończono Katedrę Świętego Jana w Valetcie, ikona znalazła swoje miejsce w tamtejszej kaplicy Sakramentów.

Zakon opuścił wyspę w 1796 roku na rozkaz Napoleona, a część rycerzy udała się do Sankt Petersburga, do cara Pawła I, aby przekonać go do ponownego podboju Malty. W roku 1798 car został wybrany na Wielkiego Mistrza Zakonu. Papież nie zatwierdził tego wyboru, a syn Pawła, car Aleksander I rozwiązał Wielki Przeorat Rosyjski. Przez cały wiek XIX, aż do końca panowania dynastii Romanowów, ikona pozostawała w rękach rodziny carskiej, gdzie dalej cieszyła się szczególną adoracją. 10 października, dzień przywiezienia ikony do Rosji w 1799 roku, stał się świętem Matki Boskiej Filermosy. Od 1852, 11 października każdego roku, ikonę przenoszono podczas uroczystej procesji z Pałacu Zimowego do petersburskiej Katedry, gdzie przez 10 dni odbywała się jej adoracja. Podczas zawirowań rewolucji roku 1917 ikona zaginęła. Na zapytanie rządu włoskiego (od 1912 roku wyspy Dodekanezu, w tym Rodos,  należały do Włoch), rząd sowiecki odpowiedział, że ikona jest nie do odnalezienia, ale przekazał gubernatorowi wyspy kopię, wykonaną w 1800 roku w Rosji, na polecenie cara, który chciał w ten sposób uchronić drogocenny oryginał. Między rokiem 1925 a 1931 ta, tzw. „rosyjska ikona” była czczona w Katedrze Zakonu w mieście Rodos, a po niezbyt udanej restauracji, w latach 1931-1947 w miejscu kultu na górze Filermos. Od około 1950 r. ikona znajduje się we Włoszech, a w 1975 umieszczono ją w kościele S. Maria degli Angeli w Asyżu.

Jak się później okazało, po I wojnie światowej oryginał ikony został wywieziony z Petersburga i poprzez Kopenhagę i cerkiew w Berlinie, odnalazł się w Pałacu Królewskim w Belgradzie, skąd zniknął po II wojnie światowej. W 1999 roku członkowie Zakonu Maltańskiego odkryli wizerunek Madonny w muzeum w Cetynii w Czarnogórze, był on jednak ledwo rozpoznawalny. Wszelkie starania by muzeum przekazało obraz Zakonowi okazały się bezskuteczne. W roku 2003, pisarz ikon - Makarius Tauc z Wiesbaden, po wnikliwym studium oryginału, ukończył obraz, który najbardziej przypomina oryginał. Kopia ikony znalazła godne miejsce w Kapliczce Komendy Zakonu Maltańskiego na Zamku Ehreshoven koło Engelskirchen w Nadrenii Północnej – Westfalii.